De Nederlandse Amerikaanse Begraafplaats
De Nederlandse Amerikaanse begraafplaats, gelegen nabij Margraten, is een plechtig eerbetoon aan de offers die Amerikaanse soldaten brachten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wat in november 1944 begon als een tijdelijke militaire begraafplaats voor het Negende Amerikaanse Leger, zou de laatste rustplaats worden voor 8.301 Amerikaanse militairen. Zij sneuvelden tijdens Operatie MarketGarden, de slag om het Hürtgenwoud, de aanvallen op de Roer en de Rijn en tijdens de voortdurende opmars naar Berlijn. De begraafplaats eert ook 1.722 vermiste soldaten en vliegers, wier namen zijn gegraveerd op de Muren van de Vermisten.
Deze serene plek kenmerkt zich door perfect uitgelijnde grafstenen, een reflecterend waterbassin en een kapel versierd met prachtige mozaïeken die het thema van opoffering uitbeelden. Het is niet alleen een plaats van herinnering, maar ook een symbool van blijvende dankbaarheid van het Nederlandse volk, dat al tachtig jaar elk graf en elke naam op de Muren van de Vermisten adopteert en de gevallenen blijft eren door middel van herdenkingsbijeenkomsten.
Bezoekers worden uitgenodigd om na te denken over de enorme prijs van vrijheid en de verhalen te ontdekken van de helden die hier rusten, zodat hun nalatenschap voortleeft voor toekomstige generaties.
De American Battle Monuments Commission (ABMC) is verantwoordelijk voor het dagelijkse beheer van de Amerikaanse begraafplaats in Nederland. De ABMC, opgericht door het Congres in 1923, onderhoudt en beheert 26 permanente Amerikaanse militaire begraafplaatsen en 32 federale gedenktekens, monumenten en markeringen in 17 landen wereldwijd, waaronder de Verenigde Staten.
"With all my heart I believe that no one who left a son overseas should doubt the fittingness of his final resting place. That he should have, for time unending, a part of the ground he so dearly bought is supremely right and fitting. ."
- Generaal George C. Marshall
Stafchef van het Amerikaanse leger
Het adoptieprogramma
Het Grafadoptieprogramma op de Amerikaanse begraafplaats in Margraten is een uniek initiatief waarbij lokale Nederlandse families, individuen, scholen en organisaties de graven hebben geadopteerd van Amerikaanse soldaten en vliegers, en van degenen wier namen op de Muren van de Vermisten staan vermeld. Dit bijzondere programma weerspiegelt de diepe dankbaarheid en het respect dat de Nederlanders koesteren voor de Amerikaanse militairen die vochten en stierven om een deel van Nederland te bevrijden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog deden de Nederlandse leiders van het programma voor grafadoptie een dringend beroep op Amerikaanse families met een dierbare begraven op de begraafplaats Margraten: "Laat uw jongens bij ons achter; wij zullen voor altijd over hen waken alsof ze onze eigen kinderen zijn." Echter, voor 80 procent van de begravenen ontbrak informatie over de nabestaanden, waardoor die cruciale stap – het contact leggen tussen Nederlandse adoptanten en Amerikaanse familieleden – niet mogelijk was. In de loop der decennia heeft de Stichting Grafadoptie en haar adoptanten meer familieleden gevonden, waardoor het percentage nu ongeveer 25 procent bedraagt, ver verwijderd van de 100 procent die de oprichters van het programma voor ogen hadden. Zelfs nu nog weten maar weinig Amerikanen van het Nederlandse grafadoptieprogramma af. Sommige nabestaanden weten zelfs niet dat een familielid begraven ligt op de Nederlands-Amerikaanse begraafplaats en dat het graf van hun dierbare al tientallen jaren door iemand in Nederland wordt bewaakt. In 2017 werd het programma, conform de richtlijnen van UNESCO, opgenomen in de Nederlandse Nationale Inventaris van Immaterieel Cultureel Erfgoed en zal het op dezelfde manier worden beschermd als historische gebouwen en culturele locaties.
Voor degenen die nog niet de gelegenheid hebben gehad om de Nederlands-Amerikaanse begraafplaats te bezoeken, en om u aan te moedigen die reis te maken, nodigen we u uit om mee te lezen in de verhalen van drie mensen die de begraafplaats in het verleden hebben bezocht.
My heart was quiet with the expectancy of unbelief for just a moment, and then I caught my first real glimpse of the cemetery itself. A fine white-gray light, it seemed to me, took the place on the brown of the hill of the dark earth plowed and the green, growing grain. Over my consciousness crept the realization, slowly, that this light was formed by thousands of small white crosses in perfect symmetry upon the hilltop.
At the head, as it were, of this field of white, quietly, from a tall white pole, flew the American flag. We did not speak to each other much, and each knew only what was in his own mind. But I had come to stand in tribute at the grave of my son, and so had his mother and his brothers. It was a thing of awe and majesty to see the quiet, peaceful field of crosses.
Row upon row, they lie as they marched. Side by side, they sleep in death as they had slept in camp, no rank or honor sets one aside from the other. No great room is needed for each. But perfectly spaced, in beautiful order, under clipped grass, before white crosses and Stars of David of uniform and appropriate size, each soldier's body lies. They face a little south of west, looking toward the homes they loved so much and never more shall see.
Een Amerikaanse vader die met zijn vrouw en gezin de begraafplaats bezocht om afscheid te nemen van zijn zoon.
We gingen met de fiets en besloten alle hellingen zonder te stoppen op te fietsen. Er was bijna geen verkeer – geen mensen op de weg. We parkeerden onze fietsen en liepen langs de toren met de kapel, terwijl we over het eindeloze veld uitkeken. Geen van ons zei iets.
Terwijl we daar stonden, ieder verdiept in onze eigen gedachten, rees de koude ochtendzon boven de horizon op, alsof ze zich wilde uitstrekken naar de kruisen. Op dat moment zagen we iets heel mysterieus. Tussen elk kruis bevond zich een 'luchtdraad' (waarschijnlijk gemaakt door spinnen die zich over het bijzondere veld wilden verplaatsen). Het leek alsof een stem tot ons sprak: 'Wees stil, je staat op heilige grond.' Sommige luchtdraden hadden dauwdruppels meegenomen, die door de opkomende zon in haar gouden licht werden verlicht. Zelfs de sterkste windvlagen deden de dauwdruppels trillen en veranderden ze in kleine juweeltjes, elk glinsterend met een klein regenbooggeschenk.
We wisten allebei dat dit een bijzonder moment was. Het was een glimp van de hemel. We wisten dat onze harten zich herenigd hadden met degenen die we waren komen bezoeken.
Een tiener die samen met haar zus op bezoek was bij een Amerikaanse soldaat die haar familie kende en om wie ze gaf.
I have no idea why my mother made the decision to leave my father at the Netherlands American Cemetery rather than elect to have him brought home after the war, but I have been forever grateful that she did. He is so much more honored and respected being there, side-by-side with all the other American men and women, than he would have been if he’d been brought home.
De dochter van een Amerikaanse soldaat, die vertelt over de vader die ze nooit heeft gekend
OM MEER TE LEREN OVER DE BEGRAAFPLAATS EN
HET ADOPTIEPROGRAMMA
