Meer dan een naam: de herinnering aan Winthrope “Winks” Hastings

Sara Peterson met Wiel Bertrand, de Nederlandse adoptant van het graf van tweede luitenant Winthrope N. Hastings, op de Netherlands American Cemetery in Margraten. Foto met dank aan Sara Peterson.

Toen Sara Peterson in april 2026 een reis naar Nederland begon te plannen, had één bezoek een bijzondere betekenis: de Netherlands American Cemetery in Margraten, waar haar verre familielid, tweede luitenant Winthrope Niles Hastings, begraven ligt.

Hastings, die binnen de familie bekendstond als “Winks”, diende bij het 743rd Tank Battalion van het Amerikaanse leger en sneuvelde in november 1944 in Duitsland. Hij was een volle neef van Sara’s grootvader, maar hun band was hechter dan dat. De twee mannen waren samen opgegroeid in Owatonna, Minnesota, en scheelden slechts enkele maanden in leeftijd. Na de aanval op Pearl Harbor namen beiden dienst in het leger en tijdens de oorlog bleven zij met elkaar in contact door brieven te schrijven.

Terwijl Sara haar reis naar Nederland voorbereidde, ontdekte zij het Forever Promise Project en leerde zij dat het graf van Winks niet alleen was gemarkeerd en bewaard gebleven, maar ook persoonlijk werd verzorgd door een Nederlandse adoptant. Voor Sara was dat besef zeer ontroerend.

“Het verwarmt mijn hart te weten dat deze soldaten niet zijn vergeten, en dat hoewel mijn familie niet fysiek aanwezig heeft kunnen zijn om voor Winks’ graf te zorgen, iemand anders dat al die jaren, zonder dat wij het wisten, voor hem heeft gedaan,” vertelde Sara.

Die “iemand” was Wiel Bertrand. Al meer dan twintig jaar eert Wiel het graf van de Amerikaanse soldaat dat hij heeft geadopteerd. Hij had gezocht naar familieleden in de Verenigde Staten, in de hoop meer te weten te komen over de man wiens naam hij al zo lang met zorg had herdacht. Toen ontving hij, via het Forever Promise Project, het bericht waarop hij zo lang had gehoopt: een familielid wilde met hem in contact komen.

“De overweldigende vreugde die ik voelde, kan ik niet in woorden uitdrukken. Ik liet Sara meteen weten dat ik de adoptant was. Maar dit was nog maar het begin,” schreef Wiel.

Wat begon met een kennismaking, werd al snel iets persoonlijkers. Sara deelde het nieuws met haar familie. Er volgden e-mails en daarna een videogesprek met Wiel, Sara en haar oom. Eindelijk kon de familie de man bedanken die Winks in hun afwezigheid had geëerd.

Minder dan twee maanden later ontmoetten Sara en Wiel elkaar in Margraten. Wiels dochter Iris sloot zich bij hen aan voor de lunch en bracht daarmee nog een voorbeeld mee van deze bijzondere Nederlandse traditie: ook zij heeft een graf geadopteerd en contact gekregen met de familie van haar soldaat.

Na de lunch gingen ze samen naar de begraafplaats. Wiel liet Sara de routine zien die hij jarenlang had gevolgd wanneer hij bloemen bij Winks’ graf legde. Sara had namens haar familie witte rozen meegebracht. Terwijl ze naar de grafsteen liepen, nam haar oom via een videogesprek deel, zodat ook een andere tak van Winks’ Amerikaanse familie aanwezig kon zijn, zelfs van ver weg.

Bij het graf werd herinnering iets tastbaars. Sara legde de bloemen neer en sprak enkele woorden ter ere van Winks, waarin zij niet alleen zijn dienst en offer herdacht, maar ook de familie die hem was blijven herinneren en de generaties die nog steeds met zijn naam verbonden zijn. Het was, in haar woorden, een indrukwekkende ervaring.

Voor Wiel veranderde de ontmoeting wat de adoptie al meer dan twintig jaar voor hem had betekend. De soldaat die hij had geëerd, was niet langer alleen een naam op een kruis.

“‘Mijn soldaat,’ die zo lang alleen een naam, een sterfdatum en een kruis was geweest, was een echte persoon geworden met een levensverhaal, iemand die zijn leven gaf voor onze vrijheid,” schreef hij. En met dat levensverhaal kwam iets onverwachts. “Tegelijkertijd,” voegde Wiel eraan toe, “kreeg ik er een geweldige familie in de Verenigde Staten bij.”

Dit is wat het Forever Promise Project wil bewaren.

De Nederlandse grafadoptietraditie is op zichzelf al een buitengewone daad van dankbaarheid. Maar wanneer adoptanten en families met elkaar worden verbonden, wordt herinnering een relatie. Families ontdekken dat hun dierbare niet alleen is geweest. Adoptanten leren het verhaal kennen achter de naam die zij hebben geëerd. Een graf wordt een ontmoetingsplaats tussen landen, generaties en tijd.

Voor Sara en haar familie vervulde het bezoek aan Margraten een reis die haar grootvader nooit heeft kunnen maken. Voor Wiel bracht het een langverwacht antwoord na jaren van toewijding. Voor Winks gaf het een ander deel van zijn verhaal terug aan de mensen die hem herinneren.

Het Forever Promise Project brengt familieleden van Amerikaanse militairen die begraven liggen of herdacht worden op de Netherlands American Cemetery in contact met de Nederlandse adoptanten die hen eren. Als uw familie een dierbare heeft die daar begraven ligt of wordt herdacht, nodigen wij u uit om onze vragenlijst in te vullen en te helpen deze betekenisvolle verbindingen voor toekomstige generaties te bewaren.

---

Wij zijn Sara Peterson dankbaar dat zij Winks’ verhaal met ons heeft gedeeld, en Wiel Bertrand en zijn familie voor de zorg en toewijding waarmee zij zijn graf eren. Als u een verhaal over het Forever Promise Project wilt delen, horen wij graag van u. U kunt ons schrijven via info@foreverpromise.org.